Dag 969: Ode aan mijn winterjas

Ik mag van mezelf iedere twee jaar een nieuwe winterjas. Nu is dat het ene jaar helemaal niet erg, maar het andere jaar loop ik dus met een jas die ik stiekem helemaal niet leuk meer vind.
Twee jaar geleden was het tijd voor een nieuwe jas. Ik kocht hem alleen net buiten het seizoen, dus er was niet zo veel leuks meer over. Bovendien was het ook mode om in vuilniszakken met een konijn rond te lopen, wat niet echt bij mij past. En mijn maat is ook niet de makkelijkste, dus uiteindelijk eindigde ik met een jas die wel oké was, maar niet geweldig. Maar, hij was ook niet duur, dus zo’n ramp was het niet.

Every two years I allow myself a new winter coat. The one year I don’t mind, but another year I have a coat that I secretly don’t like anymore.
Two years ago it was time for a new coat. I bought him when the season was over, so there weren’t nice jackets anymore. Besides it was fashionable to walk in a garbage bag with a bunny, which I really don’t like. And my size is not the easiest, so I ended up with a jacket that I though was OK, but not perfect. But he wasn’t expensive, so it wasn’t a disaster.
Vorig jaar zag ik diezelfde jas weer en dacht: nee…hier ga ik niet nog een winter in lopen. Nu was ik ruim op tijd, dus ik ging op winterjassen-jacht. Ik dacht dat het een lange dag ging worden om uiteindelijk zonder jas naar huis te gaan. Want de vuilniszakken met konijnen waren nog steeds in de mode, en ik vond dat nog steeds niets, en de tussentijd was ik ook niet gekrompen (ook niet gegroeid hoor, want daar lijkt het op als je die zin leest, maar dat terzijde). 
Last year I saw the coat again and thought: No…I don’t want to walk in this coat again. This year I was on time, so I went shopping for a winter coat. I thought it would become a long day after which I would end up without a jacket. Because the garbage bags with rabbits were still fashionable, and I still don’t like it and I din’t shrink in that year as well (I didn’t grow either though).
Maar niets was minder waar. De eerste winkel die ik in liep was de Steps. Één van de medewerksters sprak me aan, dat je nu 25 euro korting kreeg als je meer dan 100 euro besteedde, en ik lachte dat wuivend weg. Ik was niet van plan zo veel geld uit te geven. Totdat…
But non of that was true. The first shop I walked in was the Steps. One of the employees told me that I would get 25 euros discount when I spend more than 100 euros. I laughed about it, because I didn’t want to spend that much money. Until…
Ik mijn jas zag. Het was liefde op het eerste gezicht. Het was blauw, lang, loopt onderin wijd uit en bovenin strak en had een waanzinnig mooie kraag. Ik was verkocht! Tot ik het prijskaartje zag. Toch maar passen, in de hoop dat ik hem niet zou passen of dat hij absoluut niet stond. Maar helaas…hij was echt perfect!
Slim als ik was besloot ik eerst nog een rondje verder te lopen, maar die jas bleef maar in mijn hoofd zitten. Ik besloot dat ik wel eens wild mocht zijn, en heb hem toch gekocht.
I saw my jacket. It was love at first sight. It was blue, long, running wide at the bottom and tight at the top and had an awesome collar. I needed to have that coat! Until I saw the price. I tried it on, in the hope it didn’t fit or that it was really ugly on me. But sadly…it was perfect!
As smart as I was I decided to walk another round in the city, but the coat was stuck in my head. I decided that I’d earned it, and bought the coat.

De hele winter heb ik verliefd met mijn jas rond gelopen. Als ik in de spiegel (of in een winkelruit) keek, werd ik helemaal gelukkig.

The whole winter I was in love with my jacket. When I looked in a mirror (or a store window), I become really happy.
Dit jaar toen ik terugkwam van vakantie was het weer tijd om een winterjas aan te doen. Ik wist dat hij mooi was…maar ik deed mijn jas aan, voor de spiegel. En ik was opslag weer verliefd. Hij was nog mooier dan in mijn gedachten. Ik besloot dat ik een nieuwe dunne shawl nodig had (voor de dagen dat het nog niet -10 is buiten) en nu is de jas eindelijk helemaal af! Hopelijk staat hij volgend jaar nog net zo mooi!
This year after I came back from holiday, it was cold enough for a winter jacket. I new it was beautiful…but when I put on my coat and I fell in love again. He was even better than in my thoughts. I decided that I needed a new thin scarf (for the days it isn’t minus 10 degrees C outside) and now my jacket is even more perfect! I hope next year I think about it the same I do now!

5 gedachtes over “Dag 969: Ode aan mijn winterjas

  1. Vast wel hoor, zo'n jas gaat heel lang mee , die liefde raak je niet zomaar kwijt(van een ervaringsdeskundige die nu echt aan de andere jas moet want hij begint toch wel erg te slijten ;)'T is echt een plaatje…

  2. Pingback: Grijs en Groen | Epsiej

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s